Specyfiką polskiej gospodarki jest niski poziom technologiczny użytkowania energii. W Polsce znaczny udział w zużyciu energii obejmuje sektor komunalno-bytowy.

Sektor ten charakteryzuje się znacznym rozproszeniem użytkowników energii, niskim poziomem kultury technicznej użytkowania źródeł energii oraz niską jakością ekologiczną użytkowanych nośników energii. Nieefektywne źródła energii grzewczej stosowane są dla ogrzewania obiektów o nadmiernych potrzebach energetycznych.

Podstawowym nośnikiem energii wykorzystywanym dla potrzeb lokalnych źródeł centralnego ogrzewania jest wciąż węgiel kamienny. Jego spalanie jest trudniejsze i bardziej uciążliwe dla środowiska niż spalanie gazu i pochodnych ropy naftowej.

Powszechne jest użytkowanie węgla kamiennego najniższej z produkowanych jakości oraz spalanie go w piecach niskiej sprawności. Sprawności przetwarzania energii z węgla na ciepło są niższe niż sprawności przetwarzania energii chemicznej gazowych lub ciekłych paliw węglowodorowych.

Zużyciu energii chemicznej zawartej w paliwie, towarzyszy wydzielenie dwutlenku węgla do atmosfery. Za emisję dwutlenku węgla i innych produktów spalania paliw, odpowiedzialne są zarówno budynki istniejące, jak i nowo budowane. Zasadniczym elementem decydującym o poziomie potrzeb grzewczych jest standard energetyczny budynku. Wysoka energochłonność ogrzewania powoduje intensyfikację wszystkich problemów związanych z użytkowaniem energii dla potrzeb bytowych.

W przypadku nowo projektowanych budynków stale zwiększane są wymagania odnośnie do współczynnika przenikania ciepła przegród zewnętrznych. Takie budynki charakteryzują się niższym zapotrzebowaniem na energię do ogrzewania, w porównaniu do obiektów budowanych w latach ubiegłych. Te z kolei poddawane są termomodernizacjom, które mają zwiększyć komfort użytkowania i obniżyć koszty ogrzewania. Obecnie ekologia zaimplementowana w prawie wymusza minimalizowanie negatywnego oddziaływania budowy oraz użytkowania obiektów na środowisko.

Efekt oddziaływania sektora komunalno-bytowego, w postaci emisji do otoczenia substancji szkodliwych stanowi poważny problem polityczny, ekonomiczny i gospodarczy. Widoczny jest szereg problemów związanych z użytkowaniem paliw o niekorzystnej strukturze, z przewagą niskojakościowych węgli, a nawet odpadów węglowych. Do tego dochodzi niska emisja (kominy o wysokości kilku metrów), słaba jakość urządzeń grzewczych oraz przetwarzania paliw. Działa to szkodliwie na pobliskie otoczenie przyrodnicze oraz na ludzi, którzy w tym otoczeniu przebywają, pracują i odpoczywają. Korzystanie ze środowiska o niskiej jakości przekłada się na zwiększenie kosztów opieki medycznej i obniżenie zdolności produkcyjnych regionu.

Ilość emitowanego CO2 [kg] na jednostkę energii [kWh] jest najbardziej niekorzystna w przypadku ogrzewania energią elektryczną, a najkorzystniejsza przy ogrzewaniu ciepłem z elektrociepłowni i biopaliw.
Większość elektrowni w Polsce jako paliwo wykorzystuje węgiel brunatny lub węgiel kamienny. Aby zniwelować ilość substancji szkodliwych wydzielanych do środowiska, stosuje się instalacje odsiarczania, odazotowania i odpylania spalin.

Elektrociepłownia wytwarza w jednym procesie technologicznym w sposób skojarzony energię elektryczną oraz ciepło w postaci czynnika (najczęściej wody) o wysokiej temperaturze dla miejskiej sieci ciepłowniczej lub przemysłu. Koszt wytworzenia systemów grzewczych o charakterze między-miejskim nie będzie alternatywą dla rozwiązań indywidualnych. Jednak w obszarze silnie zurbanizowanym ogrzewanie zdalaczynne jest rozwiązaniem ekonomicznie i ekologicznie uzasadnionym.

Odpowiedzią na problem smogu nie musi być rezygnowanie z węgla, tylko prace nad jego czystym spalaniem. Politycy, zamiast przyklaskiwać kolejnym karom i obostrzeniom ze strony UE powinni inwestować w tego typu badania i wspierać innowacje, bo węgiel to nasze czarne złoto”. Oczywiście to nie tylko państwo odpowiada za stan środowiska. Każdy obywatel osobiście odpowiada za poczynania naruszające środowisko, związane np. z prowadzeniem gospodarstwa domowego, działalności gospodarczej itp. Zachowanie przyrody w niezmienionym stanie nie jest możliwe, lecz zmiany nie mogą skutkować zagrożeniem interesów społeczności obecnie, jak i przyszłych pokoleń.

Bibliografia:
1. Norwisz J: Termomodernizacja budynków dla poprawy jakości środowiska. Biblioteka Fundacji Poszanowania Energii, Gliwice 2004

Dodaj Komentarz

Wpisz komentarz!
podaj swoje imię