Wstęp
W ramach kontynuacji serii “Zapomniane kluby” kolejnym klubem, który zostanie przeze mnie przedstawiony jest Odra Wodzisław, założona w 1922 roku. Klub ten przez kilkanaście lat występował w Ekstraklasie w latach 1996-2010, a największym jego sukcesem jest zajęcie trzeciego miejsca w sezonie 1996/1997. Obecnie klub jest w dużej mierze zapomniany, choć tak jak wspomniałem, nie tak dawno występował w Ekstraklasie, często osiągając niespodziewane wyniki z zespołami wyżej od siebie notowanymi (np. przeciwko Wiśle Kraków czy Legii Warszawa). Po tym niewątpliwie udanym okresie nastąpił dotkliwy upadek, który spowodował, iż Odra wylądowała w C-klasie w 2011 roku, po wcześniejszym ogłoszeniu upadłości klubu. Obecnie klub stopniowo się rozwija i jest świeżo po awansie do III ligi (grupa III).

Historia klubu
Na początku 1921 roku pod szyldem Polskiej Organizacji Wojskowej została w Wodzisławiu utworzona drużyna „Sokoła”. Miasto ówcześnie było jeszcze pod panowaniem niemieckim, więc został stosunkowo szybko rozwiązana. Jednak w wyniku III powstania śląskiego, Wodzisław wszedł w skład odrodzonego państwa polskiego. Początek Odry datuje się na 1922 rok. Klub otrzymał wówczas nazwę Klub Sportowy (KS) Odra Wodzisław. Wśród założycieli były takie osoby jak: Stanisław Kołacki (pierwszy prezes klubu), Stanisław Rojek, Leon Słanina, Franciszek Zając, Ludwik Knopek, Ignacy Lazar. Pierwszy mecz został rozegrany przy rzece Leśnica przeciwko Gorzycom, w którym piłkarze Odry odnieśli zwycięstwo 3:2. W kolejnych latach Odra grała mecze towarzyskie przeciwko drużynom z okolicy (np. z Rybnika, Chorzowa, Radlina). W okresie międzywojennym piłkarze Odry uczestniczyli także w rozgrywkach klasy B. Na początku lat trzydziestych udało się drużynie awansować do rozgrywek śląskiej A-klasy. W międzywojniu kilku wychowanków Odry występowało w barwach innych klubów w I lidze (między innymi Alojzy Sitko, Maksymilian Łuska, Karol Tatuś, Witold Wilczek). W międzyczasie klub dwukrotnie zmieniał nazwę, w 1933 roku na Sokół Wodzisław Śląski, a w 1937 powrócono do poprzedniej nazwy.
W 1939 roku, w wyniku agresji niemieckiej, upadku II Rzeczypospolitej i okupacji klub przestał istnieć. Po II wojnie światowej w 1945 roku odradzał się zorganizowany sport. W tym samym roku utworzono Towarzystwo Sportowe, które później przekształcono w Związki Walki Młodych. W międzyczasie utworzono kolejne kluby w Wodzisławiu, takie jak: Kolejarz, Związkowiec oraz Metalowiec. W 1948 roku miała miejsce fuzja wyżej wymienionych klubów, w ramach której powstał Klub Sportowy Kolejarz Wodzisław Śląski. Jego prezesem został Henryk Kłosok. Innymi zasłużonymi działaczami w tym okresie byli także między innymi: Ludwik Patas, Ignacy Dembowy, Jan Zając. Klub w 1950 roku przystąpił do rozgrywek klasy A (grupa rybnicka), która ówcześnie była trzecim szczeblem rozgrywkowym. Kolejarz nie radził sobie w niej najlepiej w 1952 roku spadając do B-klasy. Dopiero w 1956 roku wodzisławska drużyna powróciła do A-klasy, w której występowała do 1964 roku. Klub opierał się wówczas na szkoleniu młodych utalentowanych zawodników, a duży wkład miał ówczesny trener Wacław Dyszlewski. Najbardziej znanym wychowankiem, który zrobił w przyszłości karierę był Stanisław Oślizło, 8-krotny mistrz Polski w barwach Górnika Zabrze, oraz 57-krotny reprezentant Polski. W 1954 roku zawiązał się również komitet budowy nowego stadionu, który zaczął powstawać pod koniec lat pięćdziesiątych.
W 1963 roku miała miejsce fuzja Kolejarza z Górnikiem Wilchwy, zaś nowy twór przyjął nazwę Górnik Wilchwy-Wodzisław Śląski. Jak wcześniej wspomniałem, w sezonie 1963/1964 klub zanotował awans do katowickiej klasy okręgowej, wygrywając w rybnickiej klasie A. W klasie okręgowej (od 1966 roku III liga [grupa śląska], od 1973 klasa wojewódzka [grupa katowicka I]) i od 1976 ponownie III liga [grupa V]), klub zajmował na ogół miejsca w środku tabeli (poza sezonem 1968/1969, kiedy udało się zająć 3. miejsce). W międzyczasie w 1965 roku ponownie zmieniono nazwę klubu, tym razem na Górniczy Klub Sportowy (GKS) Wodzisław Śląski, a od 1974 na GKS Odra Wodzisław Śląski. Klub finansowała wówczas Kopalnia Węgla Kamiennego 1. Maja w Wodzisławiu Śląskim. Wyróżniający zawodnicy w tamtym okresie to między innymi: Franciszek Smuda, Bronisław Majcherek i Jerzy Syska. Warto wspomnieć, że drużyna GKS-u pojedynkowała się w sparingach z takimi drużynami jak Cracovia, Legia Warszawa, Ruch Chorzów, Pogoń Szczecin, a nawet z reprezentacją Polski (1966 rok, porażka 0:3).
Sezon 1977/1978 był dla Odry bardzo udany, gdyż udało się awansować do II ligi (grupa południowa). Ponadto klub doszedł do ćwierćfinału rozgrywek Pucharu Polski, pokonując takie kluby jak Ruch Chorzów (2:1) i Górnik Zabrze (4:2), odpadając ostatecznie w meczu przeciwko Piastowi Gliwice (1:2). Niestety dla Odry, pobyt w II lidze trwał bardzo krótko, ponieważ już w następnym roku klub spadł ponownie do III ligi, zajmując dopiero przedostatnie 15. miejsce w tabeli. W następnych latach zespół zajmował miejsca w okolicach środka tabeli w III lidze i dopiero w 1982 roku ponownie udało się awansować do II ligi. Tym razem jednak zawodnicy Odry zadomowili się tam na dłużej. Pierwsze lata po powrocie do II ligi były całkiem udane, gdyż klub zajmował miejsca w górnej połowie tabeli (w tym dwukrotnie 3. miejsce w 1984 i 1986 roku). Późniejsze lata były już nieco gorsze. W 1988 roku klub z trudem po barażach utrzymał się w lidze, a następne sezony nie były lepsze. Ostatecznie w 1992 roku miał miejsce ponowny spadek Odry do III ligi. W tamtym okresie wyróżniający się zawodnicy to: Wojciech Rabenda (mistrz Polski z Szombierkami Bytom w 1980 roku), Edward Socha, Piotr Czop.
W lutym 1992 roku na Nadzwyczajnym Zebraniu Klubu miała miejsce kolejna zmiana nazwy klubu, tym razem na Miejski Klub Sportowy (MKS) Odra Wodzisław. Kopalnia Węgla Kamiennego 1. Maja w Wodzisławiu Ślaskim przestała finansować klub. Odra została przejęta przez miasto. Spowodowało to poważne problemy finansowe, dlatego od listopada 1993 roku nowym prezesem klubu został Ireneusz Serwotka (był prezesem do 2010 roku, a w latach 1997-2002 pełnił funkcję prezydenta miasta), który w ciągu kilku lat poprawił sytuację finansową Odry. Banicja w III lidze trwała tym razem bardzo krótko, gdyż już zaledwie rok później pod wodzą trenera Franciszka Krótkiego udało się Odrze powrócić w szeregi II-ligowców. W latach 1993-1995 piłkarze Odry walczyli głównie o utrzymanie, zajmując odpowiednio 13. i 11. miejsce w tabeli. Przełomowym okazał się być sezon 1995/1996. Pod wodzą nowego trenera Marcina Bochynka, klub uzyskał awans na najwyższy szczebel rozgrywkowy, jakim ówcześnie była I liga zajmując 1. miejsce w grupie południowej II ligi. Sezon 1996/1997 okazał się być najlepszym w dziejach klubu. Po udanej rundzie jesiennej, w której Odra zajęła wysokie 5. miejsce, runda wiosenna okazała się być jeszcze lepsza, gdyż wywindowała klub na 3. miejsce, będąc jedynie za plecami Widzewa Łódź i Legii Warszawa. Pozwoliło to Odrze oprócz zdobycia brązowego medalu, awansować do europejskich pucharów (Puchar UEFA). Do najlepszych meczów Odry w tamtym sezonie można zaliczyć boje przeciwko Widzewowi (1:1), Hutnikowi Kraków (3:2), Amice Wronki (3:0), Polonii Warszawa (2:1). Równie dobrze klub sobie radził w Pucharze Polski, dochodząc do półfinału, w którym miała miejsce porażka z Legią 0:3. W czerwcu 1997 roku Odra uczestniczyła w Pucharze Intertoto, w którym w 5 -zespołowej grupie (z Rapidem Bukareszt, Olympique Lyon, Żyliną i Austrią Wiedeń) zajęła 3. miejsce, co należy uznać jako sukces. Do wyróżniających się zawodników w tamtym okresie należy zaliczyć: Ryszarda Wieczorka, Jana Wosia, Pawła Primela, Piotra Jegora, Sławomira Palucha, Mirosława Stańka.
W sezonie 1997/1998 Odrze już nie poszło tak dobrze, jak sezon wcześniej, gdyż tym razem klub zajął 9. miejsce w lidze, co jednak zagwarantowało spokojne utrzymanie w I lidze. W tym samym sezonie miał również miejsce debiut Odry w rozgrywkach Pucharu UEFA. Po wyeliminowaniu macedońskiej Pobedy Prilep (3:0, 1:2), klub opadł w II rundzie kwalifikacyjnej z rosyjskim Rotorem Wołgograd (0:2, 3:4). W latach 1998-2001 pod wodzą trenerów Albina Mikulskiego i Jerzego Wyrobka (poza sezonem 1998/1999, w którym klub zajął dopiero 14. miejsce w tabeli z trudem broniąc się przed padkiem) Odra zajmowała miejsca w środku tabeli I ligi. Kolejny sezon 2001/2002 był w wykonaniu Odry znacznie lepszy, gdyż pod wodzą trenera Ryszarda Wieczorka klub zajął wysokie 5. miejsce. Mimo wszystko w zespole panował lekki niedosyt, gdyż po rundzie jesiennej Odra została mistrzem jesieni zostawiając na pokonanym polu takie kluby jak Wisła Kraków, Legia Warszawa czy Amica Wronki, jednak runda wiosenna była zdecydowanie słabsza. W sezonie 2002/2003 Odra ponownie zajęła 5. miejsce, choć przez długi czas drużyna zajmowała miejsce premiowane awansem do europejskich pucharów. Do wyróżniających się zawodników w tamtych okresie należy zaliczyć: Michała Chałbińskiego, Mariusza Nosala, Pawła Sibika, Łukasza Sosina, Jacka Ziarkowskiego, Mariusza Malinowskiego, Dariusza Dudka, Marka Saganowskiego, Jacka Matyję, Grzegorza Rasiaka.
Następne lata dla Odry nie były już tak udane. W sezonie 2003/2004 klub zajął 9. miejsce w tabeli, a rok później z trudem utrzymał się w I lidze (13. miejsce) po wygranych barażach przeciwko Widzewowi (3:1, 1:0). W latach 2003 i 2004 Odra dwukrotnie występowała w Pucharze Intertoto, w którym za każdym razem odpadała już za pierwszym razem, odpowiednio z Shamrock Rovers (1:2, 0:1) i Dinamem Mińsk (1:0, 0:2). Sezon 2005/2006 w wykonaniu Odry był znacznie lepszy, gdyż klub zajął wysokie 6. miejsce w tabeli, co dawało spokojne miejsce w środku tabeli. Sezon 2006/2007 był za to wyraźnie w kratkę. Runda jesienna była fatalna, ponieważ Odra zajmowała ostatnie miejsce w tabeli. Runda wiosenna pod wodzą trenera Jacka Zielińskiego była już znacznie lepsza, dzięki czemu Odra awansowała na 10. miejsce w tabeli, po drodze notując siedem wygranych meczów z rzędu. W kolejnych dwóch sezonach tj. 2007/2008 (12. miejsce) i 2008/2009 (12. miejsce), Odra walczyła już głównie o utrzymanie, które jednak za każdym razem kończyło się sukcesem. Ponadto piłkarze Odry w sezonie 2008/2009 doszli do finału rozgrywek Pucharu Ekstraklasy, w którym po wygraniu fazy grupowej, wyeliminowaniu kolejno Piasta Gliwice i GKS-u Bełchatów, poległ ze Śląskiem Wrocław 0:1. Warto wspomnieć, że w tamtym okresie Odra często potrafiła napsuć krwi faworytom, o czym wielokrotnie przekonała się Legia Warszawa, a w szczególności dominująca ówcześnie w polskiej piłce Wisła Kraków. W tamtym okresie do wyróżniających się zawodników należy zaliczyć: Wojciecha Grzyba, Jakuba Grzegorzowskiego, Mariusza Pawełka, Marcina Drzymonta, Łukasza Masłowskiego, Mariusza Zganiacza, Marcina Chmiesta, Marcina Radzewicza, Marcina Nowackiego. W 2007 roku klub stał się spółką akcyjną (SA), zmieniając nazwę na MKS Odra Wodzisław Śląski SA.
Przed sezonem 2009/2010 część akcji wykupili Czesi. Nie wpłynęło to jednak pozytywnie na poziom sportowy Odry. Klub w tamtym sezonie wielokrotnie zmieniał trenerów, którymi byli w tamtym sezonie Ryszard Wieczorek, Martin Pulpit, Robert Moskal i Marcin Brosz. Spowodowało to, iż po rundzie jesiennej Odra znalazła się na ostatnim 16. miejscu w tabeli. Przed rundą wiosenną klub sprowadził kilku znanych piłkarzy, takich jak Mauro Cantoro, Arkadiusz Onyszko, Brasilia i Daniel Bueno. Nie wystarczyło to jednak, aby utrzymać się w Ekstraklasie. Odra nie wróciła do niej do dnia dzisiejszego. Kolejne lata były dla klubu równią pochyłą. W sezonie 2010/2011, po przyzwoitej jesieni w I lidze (7. miejsce), runda rewanżowa okazała się być katastrofalna i doprowadziła do kolejnego spadku. Wpływ na to miało wycofanie się czeskich udziałowców oraz coraz większa zapaść finansowa klubu, która spowodowała, iż nie zdołano rozegrać ostatniego meczu w I lidze przeciwko szczecińskiej Pogoni. Po kolejnym spadku Odra nie otrzymała licencji na grę w II lidze i ogłosiła upadłość. Klub został jednak odtworzony jako Klub Piłkarski Odra Wodzisław 1922, który był zarządzany przez najaktywniejszych kibiców i wobec braku zgody na występy w IV lidze przez Śląski Związek Piłki Nożnej (ZPN) przystąpił do rozgrywek C-klasy (grupa Rybnik), w której zajął 1. miejsce. 30 stycznia 2012 roku miała miejsce fuzja pomiędzy Odrą a III ligowym ze Startem Bogdanowice, który miał poważne problemy finansowe. Według postanowień od 1 lipca klub przyjął nazwę Akademia Piłki Nożnej (APN) Odra Wodzisław Śląski sp. z o.o. i przystąpił do III ligi (grupa śląsko-opolska), zaś nowym prezesem został Grzegorz Gostyński. W sezonie 2012/2013 Odra z trudem utrzymała się w III lidze, zajmując dopiero 12. miejsce, zaś w 2014 roku zanotowała spadek (16. miejsce). Klub w kolejnym sezonie de facto zawiesił w dużej mierze swoją działalność, ponieważ nie został dopuszczony przez Śląski ZPN do rozgrywek IV ligi. Dopiero w sezonie 2015/2016 Odra została dopuszczona do rozgrywek ligowych tj. do C-klasy, w której zajęła 5. miejsce. Ostatecznie po wielomiesięcznym sporze ze Ślaskim ZPN-em, zawarto porozumienie, w ramach którego klub został dopuszczony do rozgrywek okręgowych (grupa Katowice III). W sezonie 2016/2017 Odra zajęła 3. miejsce, co jednak nie dało awansu. Kolejny sezon był znacznie słabszy, ponieważ wodzisławska drużyna zajęła dopiero 13. miejsce. Dopiero w sezonie 2018/2019, po sprowadzeniu kilku zawodników, którzy w przeszłości występowali w Ekstraklasie, ponownego zatrudnienia trenera Ryszarda Wieczorka (był nim przez rok), nawiązaniu współpracy z VFL Wolfsburg udało się awansować do IV ligi (grupa śląska II), zajmując 1. miejsce w tabeli. Te wydarzenia zwiastowały coraz lepsze perspektywy dla klubu. W IV lidze Odra całkiem nieźle sobie radziła, gdyż jako beniaminek zajęła 3. miejsce, a rok później po wywalczeniu 1. miejsca udało się awansować do III ligi (grupa III).

Stadion
Pierwsze mecze Odra rozgrywała na łące, przy rzece Leśnica. Tam miał miejsce pierwszy rozegrany mecz z Gorzycami w 1922 roku. Boisko znajdowało się wówczas przy ulicy Targowej. W 1939 roku klub przeniósł się na ulicę Bogumińską. Pomysł zbudowania stadionu zarysował się jednak dopiero w latach pięćdziesiątych. W 1954 roku zawiązał się komitet budowy stadionu, zaś w 1957 roku prezes klubu Józef Stęchła oficjalnie rozpoczął starania w sprawie powstania nowego obiektu sportowego. Autorem projektu był Ignacy Dembowy, zaś prezes klubu uzyskał zgodę od właściciela gruntu (była nim parafia) na budowę stadionu. Powstanie nowego obiektu mocno wsparł finansowo Totalizator Sportowy kwotą 1,5 miliona złotych. W pierwszej kolejności usypano wał ziemny, na którym powstał stadion z niskimi trybunami z ławkami, bieżnią żużlową, basenem, szatniami, bramą, hotelikiem i kawiarenką.
Kolejna modernizacja obiektu miała miejsce dopiero w 1996 roku w związku z awansem Odry do I ligi. Częściowo zadaszono trybunę główną, zaś ławki zastąpiły krzesełka. Kibice chętnie odwiedzali obiekt, zaś rekord frekwencji (zasiadło wówczas około 9 tysięcy osób) nie pobity do dziś miał miejsce podczas meczu ligowego przeciwko Legii Warszawa 7 maja 1997 roku, który zakończył się porażką Odry 0:3. Ponadto 25 września 1996 roku na tym stadionie mecz towarzyski rozegrała reprezentacja Polski przeciwko Zjednoczonym Emiratom Arabskim (1:0), zaś 3 sierpnia 1997 roku miało tutaj miejsce spotkanie o Superpuchar Polski pomiędzy Legią a Widzewem. Trzykrotnie na stadionie Odry swoje mecze rozgrywała młodzieżowa reprezentacja Polski U-21, w 1997 (przeciwko Gruzji), 2003 (przeciwko Szwecji) i 2007 roku (przeciwko Kazachstanowi). Kilka lat później, w 2003 roku przeprowadzono kolejną modernizację stadionu. Zamontowano wówczas oświetlenie o mocy 2000 luksów. Związane to było z wymogami licencyjnymi. W 2007 roku zainstalowano podgrzewaną murawę, a dwa lata później na łuku obok zegara zamontowano kolejne 500 krzesełek. Z obiektu tymczasowo korzystało kilka innych śląskich klubów, w tym między innymi Zagłębie Sosnowiec (2007), Piast Gliwice (2008-2009, 2010-2011) czy GKS Jastrzębie Zdrój (2020). Obecnie właścicielem obiektu jest wodzisławski MOSiR, natomiast trybuny mogą pomieścić 7,4 tysiąca kibiców (z czego 3,5 tysiąca to miejsca siedzące, reszta to miejsca stojące znajdujące się za bramkami).

Kibice
Ruch kibicowski jest całkiem nieźle rozwinięty. W przeszłości, kiedy Odra występowała w Ekstraklasie, regularnie na stadion przychodziło po kilka tysięcy osób, w tym rekordowe 9 tysięcy w 1997 roku w meczu ligowym przeciwko Legii. Po spadku z Ekstraklasy i I ligi, kiedy Odra występowała na niższych szczeblach rozgrywkowych to regularnie przychodziło na jej mecze około tysiąca osób. Aktualnie młyn Odry liczy 200-300 osób. Najlepsze relacje kibice wodzisławskiego klubu łączą z Włókniarzem Kietrz (zgoda), a ponadto z Górnikiem Konin i Kanią Gostyń. Najgorsze relacje (kosy) mają miejsce z kibicami Ruchu Chorzów, Piasta Gliwice, Górnika Zabrze, GKS-u Katowice, ROW-u Rybnik oraz GKS-u Jastrzębie. Ultrasi Odry nazywają siebie Dywizjonem Wilchwy. Najwięcej kibiców klubu znajduje się oczywiście w Wodzisławiu, niemniej Odra posiada kilka Fan Clubów tj. w Kietrzu, Głubczycach, Radlinie, Raciborzu, Żorach i Świerklanach. W 2008 roku kibice Odry założyli Stowarzyszenie Sympatyków Odry Wodzisław, które zrzesza fanów i jest zarazem udziałowcem klubu. Organizacja istnieje do dnia dzisiejszego. Wśród znanych sympatyków Odry warto wymienić takie nazwiska jak: Tomasz Sikora, Edward Socha czy Franciszek Smuda.

Obecna sytuacja klubu
W sezonie 2020/2021 klub występował w drugiej grupie śląskiej w IV lidze. Sezon został zakończony sukcesem, ponieważ Odra zajęła 1. miejsce w tabeli (79 punktów zdobyte w 32 meczach), z 13 punktową przewagą nad drugą w tabeli Spójnią Landek. Dzięki wygraniu barażów ze zwycięzcą pierwszej grupy śląskiej IV ligi Rakowem II Częstochowa (2:1, 4:2) udało się uzyskać awans do III ligi. W trakcie sezonu drużynę prowadziło aż trzech trenerów tj. Adam Burek (do lutego 2021), Arkadiusz Tracz (do kwietnia 2021), a obecnie Damian Nowak (od 29 kwietnia 2021). Aktualnym prezesem klubu jest Grzegorz Smiatek (od marca 2019), zaś siedziba mieści się przy ul. Cisowa 6 znajdującej się w Wodzisławiu Ślaskim. Sytuacja finansowa w klubie jest coraz lepsza i stabilniejsza, co pozwala mieć nadzieję na to, iż Odra dalej będzie się rozwijać zarówno pod względem sportowym, jak i organizacyjnym.
Warto w tym miejscu dodać, że istniał do niedawna również drugi wodzisławski klub o nazwie Klub Piłkarski Odra Centrum Wodzisław Śląski, który został założony w 2011 roku. W latach 2017- 2021 występował on w rozgrywkach IV ligi. Ostatecznie w styczniu 2021 roku obydwa kluby połączyły swoje siły, a dotychczasowa Odra Centrum zajmuje się szkoleniem dzieci i młodzieży w ramach macierzystej Odry.

Podsumowanie
Odra Wodzisław, jak tutaj widzimy, jest klubem z ciekawą przeszłością sięgająca początków lat dwudziestych XX wieku, wierną rzeszą kibiców oraz wieloma przejściami. Przez wiele lat występowała na trzecim i drugim szczeblu rozgrywkowym. Jej najlepszy okres to lata 1996-2010, kiedy klub występował w Ekstraklasie, raz udało mu się zająć miejsce na podium. W tabeli wszech czasów Ekstraklasy Odra zajmuje 22. miejsce (418 meczów, 529 zdobytych punktów). Okres od 2010 roku był już niestety równią pochyłą. Odra próbowała temu zaradzić poprzez próbę fuzji ze Startem Bogdanowice, która jednak na dłuższą metę nie okazała się być udana. Nie najlepsze relacje z władzami Śląskiego ZPN spowodowały, iż klub występował nawet w C-klasie. Trzeba jednak przyznać, że okres od 2016 roku jest okresem, kiedy widoczny jest stopniowy rozwój klubu, co objawia się coraz lepszą sytuacją finansową i kolejnymi awansami, najpierw do IV, a potem do III ligi. Kto wie, być może za kilka lat Odra znów zapuka do bram Ekstraklasy.

1 KOMENTARZ

  1. Jeśli tylko nie będzie korupcji, to drużyna będzie miała się dobrze (to zdanie jest uniwersalne i odnosi się do ogółu naszej piłki).

Dodaj Komentarz

Wpisz komentarz!
podaj swoje imię