Wstęp

Kolejnym klubem w ramach serii „Zapomniane kluby” będzie Wojskowy Klub Sportowy (WKS) Wawel Kraków. Jest to klub na arenie piłkarskiej w dużej mierze zapomniany, choć w okresie swojej największej świetności potrafił sięgnąć po tytuł wicemistrza Polski w 1953 roku, oraz rok wcześniej był zdobywcą Pucharu Ligi. Wawel większe sukcesy odnosił w innych dyscyplinach sportowych (na przykład w lekkoatletyce, strzelectwie, gimnastyce i koszykówce). W niniejszej serii główny nacisk położony jest na piłkę nożną, przy czym pokrótce przedstawię osiągnięcia tego klubu w innych sekcjach. Obecnie Wawel występuje w rozgrywkach B-klasy, w grupie Kraków-III.

Historia klubu

Początki klubu sięgają 13 lipca 1919 roku. Klub został założony na krakowskich Błoniach, a pierwszym meczem był rozegrany przeciwko krakowskiemu Klubowi Lotników, zakończonym zwycięstwem Wawelu 7:4. Wśród założycieli klubu znaleźli się: Mieczysław Kożuch, Tadeusz Łopatka, Stanisław Matla oraz Rudolf Hyla. W 1920 roku zawieszono działalność klubu, gdyż większość zawodników i działaczy brała udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie wznowiono działalność Wawelu, a w 1921 roku uchwalono statut oraz wybrano zarząd klubu (na czele stanął Jan Tekielski, jego następcą został w 1922 roku Nikifor Bodnarowski), a także ustalono herb i barwy drużyny (zielono-biało-wrzosowe). W kolejnych latach zaczęto tworzyć kolejne sekcje sportowe: lekkoatletyczną, kolarską, koszykarską, bokserską, hokeja na lodzie, strzelecką, szermierki i tenisa stołowego.

Drużyna od początku lat dwudziestych brała udział w rozgrywkach krajowych. Po trzech latach występów w rozgrywkach krakowskiej klasy B (lata 1920 – 1922), klub awansował do krakowskiej A klasy, dzięki czemu Wawel mógł się mierzyć z takimi zespołami jak Wisła Kraków oraz Cracovia. Wawel w latach dwudziestych zajmował miejsca na ogół w kratkę. Zespół potrafił zająć miejsce zarówno trzecie (1926 r.), jak i jedenaste (1929 r.). W 1928 roku miała miejsce fuzja z Wojskowym Klubem Sportowym (WKS) Kraków, w wyniku czego powstał WKS Wawel Kraków, co spowodowało, iż klub podlegał Ministerstwu Spraw Wojskowych. Prezesem został gen. bryg. Bernard Mond. Klub zyskał dzięki temu stabilniejszą sytuację finansową. W 1930 roku Wawel wygrał rozgrywki krakowskiej klasy A, dzięki czemu przystąpił do baraży o awans do I ligi. Baraże składały się wówczas z dwóch etapów. W pierwszym etapie grali mistrzowie poszczególnych okręgów (było ich 13), podzielonych na cztery grupy (Wawel grał w drugiej). Do drugiej fazy wchodziły zespoły z pierwszych miejsc w poszczególnych grupach, a więc grały tam cztery drużyny. Do I ligi awansował zwycięzca grupy finałowej (okazała się nią być Lechia Lwów). Wawel Kraków odpadł w pierwszym etapie baraży, zajmując drugie miejsce w grupie (za AKS Królewską Hutą, a przed Wartą Zawiercie). W kolejnych latach Wawel już nie radził sobie tak dobrze, a w 1937 roku klub spadł do ligi okręgowej. W tym samym 1937 roku nastąpiło ponowne rozdzielenie na WKS Kraków oraz Klub Sportowy (KS) Wawel Kraków. Prezesem KS Wawelu został Nikifor Bodnarowski. Związane było to z reorganizacją sportu w wojsku przeprowadzoną na polecenie Ministra Spraw Wojskowych Edwarda Śmigłego-Rydza. Usuwano z klubów wojskowych osoby cywilne i zakazywano im wstępowania do nich.

Po wybuchu drugiej wojny światowej, zajęciu Krakowa (miało to miejsce 6 września 1939 roku) i upadku II Rzeczypospolitej, Niemcy zajęli niemal wszystkie obiekty sportowe, skonfiskowano również sprzęt (zgodnie z decyzją władz Generalnego Gubernatorstwa z 29 stycznia 1940 roku). Mimo to Wawel nadal kontynuował swoją działalność, podobnie jak i większość innych krakowskich klubów. Mimo konfiskaty sprzętu, piłkarze nadal rozgrywali swoje mecze, tym razem konspiracyjnie na stadionie Juvenii Kraków, przeciwko innym krakowskim drużynom. Wawel brał udział w Okupacyjnych Mistrzostwach Krakowa, w 1943 roku zajmując 10 miejsce. Do najwybitniejszych działaczy w tamtym okresie należy zaliczyć kierowników sekcji piłki nożnej, Michała Wołoszyna i Mieczysława Kożucha. Co ciekawe, oficerowie Armii Krajowej, którzy znajdowali się w niemieckim obozie jenieckim Oflag XI Braunschweig utworzyli klub WKS Wawel. Przyjęto barwy biało-niebieskie. Oprócz sekcji piłki nożnej działały także: koszykarska, siatkarska, pingpongowa, lekkoatletyczna, piłki ręcznej, taneczna, szachowa, oraz bokserska. Największym sukcesem było zajęcie przez klub 4 miejsca w ramach obozowej Olimpiady. Wybitnymi działaczami byli: kpt. Jerzy Mizerski oraz mjr. Marek Skiełczyński.

Jesienią 1945 roku odtworzono KS Wawel (duży udział mieli w tym Wiesława Gołdy, Zygmunta Habowskiego, Mieczysława Kożucha), który w styczniu 1946 roku stał się ponownie klubem cywilno-wojskowym, przyjmując nazwę Cywilno-Wojskowy Klub Sportowy Wawel. Prezesem klubu został wcześniej wspomniany Zygmunt Habowski. W kolejnych latach odtwarzano sekcje sportowe (np. koszykówki, tenisa, pływacką, lekkoatletyczną, siatkówki, bokserską itp.). Już w 1945 roku piłkarze przystąpili do eliminacji krakowskiej klasy A, a w kolejnych latach w rozgrywkach klasy A Krakowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej (KOZPN). Komunistyczne władze stopniowo jednak zwiększały kontrolę nad sportem, zmuszając kluby do przystąpienia do poszczególnych zrzeszeń. Wawel został w 1949 roku klubem wojskowym, a prezesem mianowano gen. dyw. Mikołaja Prusa-Więckowskiego (a wkrótce po nim gen. dyw. Bolesława Kieniewicza), a nazwę zmieniono na WKS Legia Kraków. Rok później znów zmieniono nazwę klubu, tym razem na Okręgowy Wojskowy Klub Sportowy Kraków (OWKS). Rok później powstał także nowoczesny obiekt sportowy. Dla sekcji piłkarskiej nastąpił najlepszy okres w dziejach. W 1950 roku, OWKS awansował do II ligi, zaś rok później (po zajęciu pierwszego miejsca w grupie D [II liga składała się wówczas z czterech grup], a następnie wygraniu baraży) do I ligi. W 1952 roku Prezydium Sekcji Piłki Nożnej Głównego Komitetu Kultury Fizycznej (zastępował on w latach 1951 – 1956 zlikwidowany prze władzę państwową PZPN) utworzono nowe rozgrywki tj. Puchar Zlotu Młodych Przodowników (późniejszy Puchar Ligi), w którym udział brało 12 klubów z I ligi (w tym OWKS). Pierwsza edycja (kolejna miała miejsce w 1977 roku), zakończyła się zwycięstwem OWKS-u, który w finale pokonał Cracovię (wówczas Ogniwo) 5:1. W lidze jako beniaminek klub zajął miejsca 7-8. Sezon 1953 okazał się być najlepszym w historii klubu ponieważ OWKS zdobył tytuł wicemistrza Polski, ustępując jedynie Ruchowi Chorzów (wówczas Unia), zostawiając w tyle takie drużyny jak: Gwardia (obecnie Wisła) Kraków, Gwardia Warszawa, czy CWKS (obecnie Legia) Warszawa. Wartymi uwagami meczami były z Wisłą (2:1), Ruchem (3:3), Legią (3:1). Trenerem drużyny był Adam Walter. Wyróżniającymi się wówczas zawodnikami byli między innymi: Wiesław Pajor (bramkarz), Roman Durniok (obrońca), Edward Kowal (napastnik), Marceli Strzykalski (pomocnik)., Kazimierz Kaszuba (obrońca, pomocnik). Fakt, iż Wawel zajął wyższe miejsce w lidze od Legii, która była od początku traktowana jako flagowy klub wojskowy bardzo nie spodobał się Ministerstwu Obrony Narodowej (MON). W 1954 roku MON podjęło kontrowersyjną decyzję o likwidacji Okręgowych Wojskowych Klubów Sportowych, które przekształcono w Centralne Wojskowe Kluby Sportowe, będąc zaledwie filiami CWKS Warszawa. OWKS Kraków został wycofany z I ligi, a najlepszych zawodników przeniesiono do drużyny z Warszawy. Klub przyjął nową nazwę Centralny Wojskowy Klub Sportowy Ośrodek Kraków, który już nigdy nie powrócił do I ligi.

W 1955 roku piłkarze Wawelu przystąpili do rozgrywek II ligi, w której występowali w latach 1955 – 1964. Najwyższe lokaty jakie udało się zająć to trzecia (1956, 1959) i czwarta (1955). Miały miejsce też sezony, w których drużyna walczyła o utrzymanie (szczególnie w 1957, 1958, 1960, 1963, 1964). W międzyczasie klub zmienił ponownie nazwę, w 1957 roku na WKS Wawel Kraków. W 1964 roku zespół spadł do III ligi, co zwiastowało gorszy okres. W kolejnych latach Wawel liczył się walce o awans do II ligi, którą za każdym razem nieznacznie przegrywał. Najbliżej powrotu do II ligi był w 1966 roku, kiedy po zajęciu pierwszego w grupie krakowskiej, zajął dopiero 4 miejsce w barażach o awans. W następnych latach klub zaczął sobie coraz gorzej radzić w III lidze, co ostatecznie w 1971 roku zakończyło się spadkiem do krakowskiej ligi okręgowej (IV liga), która po likwidacji III ligi w 1973 roku stała się trzecim szczeblem rozgrywkowym. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych piłkarze Wawelu utknęli pomiędzy trzecim a czwartym szczeblem rozgrywkowym. Spadek miał miejsce w latach 1976, 1980, 1983, 1987, natomiast awans w 1977, 1981, 1985 i 1988 roku.

Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych miała miejsce transformacja ustrojowa. Mimo to Wawel nadal pozostawał klubem wojskowym. Następowały jednak stopniowe zmiany, poprzez fakt iż wojsko stopniowo zaczęło ograniczać wsparcie dla klubu. Władze MON zlikwidowały na początku lat dziewięćdziesiątych Fundusz Rozwoju Kultury Fizycznej, który finansował budowę i remont obiektów sportowych. Wawel w odpowiedzi utworzył Fundację Wawel-Sport, co pozwoliło zachować płynność finansową. Władze klubu zaczęły również stawiać większy nacisk na piłkę nożną. Po kilkuletnim pobycie w III lidze, w 1996 roku udało się awansować do II ligi. W latach 1996-1998 zespół radził sobie w niej bardzo przyzwoicie zajmując odpowiednio 5 i 6 miejsce w grupie wschodniej. W latach dziewięćdziesiątych przez klub przewinęło się wielu znanych piłkarzy takich jak: Janusz Świerad, Jacek Matyja, Jacek Cyzio, Piotr Bania, Grzegorz Szeliga, Artur Sarnat, Dariusz Łatka. Sukcesy te zostały jednak okupione problemami finansowymi klubu i na skutki nie trzeba było długo czekać. W sezonie 1998/1999 piłkarze Wawelu zajęli dopiero 13 miejsce, co spowodowało spadek do III ligi, natomiast w latach 1999-2001 klub spadł najpierw do IV ligi, a potem do klasy okręgowej. 31 grudnia 2001 roku Wawel ponownie stał się klubem cywilnym, gdyż decyzją MON-u rozwiązano Wojskowe Ośrodki Szkolenia Cywilnego, a obiekty sportowe przekazano Agencji Mienia Wojskowego. Zwiększyło to dodatkowo problemy klubu, który utrzymywał się w dużej mierze dzięki wsparciu Fundacji Wawel-Sport. Podjęto decyzję o pozostaniu przy dotychczasowej nazwie WKS Wawel. Ponadto w 2003 roku Agencja Mienia Wojskowego chciała przekazać Komendzie Powiatowej Policji w Krakowie część budynków klubowych, jednak dzięki interwencji władz Wawelu (na czele z ówczesnym prezesem Edwardem Stawiarzem) udało się nakłonić policję, aby ta zrezygnowała ze swoich planów. Wracając do kwestii czysto piłkarskich, to Wawel nie radził sobie najlepiej, zajmując w latach 2001-2009 w klasie okręgowej miejsca w okolicach środka tabeli. W 2010 roku klub spadł do A-klasy, w której radził sobie kiepsko, w latach 2010-2015 walcząc głównie o utrzymanie (miejsca w przedziale 7-14). We wspomnianym 2015 roku, drużyna spadła do B-klasy, z której po dwóch latach powróciła do A-klasy. Pobyt w tej klasie rozgrywkowej niestety dla Wawelu nie trwał długo. Po zajęciu 4 miejsca w sezonie 2017/2018, w następnym roku Wawel ponownie spadł do B-klasy, w której występuje do dnia dzisiejszego.

Inne sekcje sportowe

Wawel Kraków nadal pozostaje klubem wielosekcyjnym. Najstarszą sekcją obok piłkarskiej jest lekkoatletyczna utworzona w 1922 roku i istniejąca zarazem do dnia dzisiejszego. Zawodnicy Wawelu osiągali w niej wielkie sukcesy międzynarodowe, między innymi na Igrzyskach Olimpijskich, mistrzostwach świata czy Europy. Najbardziej znanym zawodnikiem Wawelu jest Robert Korzeniowski, w barwach którego aż czterokrotnie zdobył złoty medal olimpijski w chodzie na 20 km (Sydney 2000) i 50 km (Atlanta 1996, Sydney 2000, Ateny 2004), trzykrotnie tytuł mistrza świata, oraz dwukrotnie Europy. Innymi znanymi zawodnikami w barwach Wawelu byli: Henryk Szordykowski (średniodystansowiec, 5-krotny halowy mistrz Europy [lata 1969-1973], wicemistrz i brązowy medalista mistrzostw Europy w latach 1969, 1971), Jan Balachowski (czterystumetrowiec, wicemistrz Europy w sztafecie [1971], oraz 5-krotny halowy mistrz Europy indywidualnie [1969] oraz drużynowo [1968, 1969, 1971, 1972]), Stanisław Ożóg (długodystansowiec, 8-krotny mistrz Polski) oraz Edward Stawiarz (długodystansowiec, 6-krotny mistrz Polski).

Inną sekcją wartą zwrócenia uwagi jest niewątpliwie spadochroniarska, utworzona w 1967 roku na mocy decyzji Inspektoratu Szkolenia Ministerstwa Obrony Narodowej. Sekcja istnieje do dziś. Największe sukcesy to wicemistrzostwo świata (1976) i Europy (1975), a także wielokrotnie zdobywane mistrzostwo Polski w latach 1967-1977. Najbardziej znaną przedstawicielką tej dyscypliny sportu jest Monika Filipowska, która w 2000 roku zdobył tytuł mistrza świata w celności lądowania.

Kolejną sekcją, w której sportowcy Wawelu odnosili sukcesy była również strzelecka, która istnieje do dziś. Została ona założona w 1928 roku, a 1951 ponownie reaktywowana. Do najbardziej zasłużonych zawodników tej sekcji sportowej należą: Wiesław Gawlikowski (wicemistrz świata (1969), oraz srebrny [1968, 1971] i brązowy [1969, 1972] medalista mistrzostw Europy w skeecie), Łukasz Czapla (8-krotny złoty [2006, 2008, 2012, 2014, 2016], 3-krotny srebrny [2012, 2018] medalista mistrzostw świata, oraz 5-krotny złoty [2007, 2014, 2017], 4-krotny srebrny [2005, 2008, 2013, 2016] oraz brązowy [2020] medalista mistrzostw Europy w strzelaniu do ruchomej tarczy), oraz Zdzisław Dzierżewicz (mistrz Europy w 1955 z karabinka)

Sekcja gimnastyczna powstała w 1951 roku. Najbardziej zasłużoną zawodniczką w tej sekcji jest Helena Rakoczy, która na Igrzyskach Olimpijskich w Melbourne w 1956 roku zdobyła drużynowo (z Danuta Stachow oraz Barbarą Ślizowską) brązowy medal w konkurencji ćwiczeń z przyborem, ponadto czterokrotnie zdobyła złoty medal w mistrzostwach świata w Bazylei w 1950 roku. Inną znaną zawodniczką była Joanna Bartosz, która w latach 1969-1972, 4-krotnie zdobyła tytuł mistrza Polski. Sekcja przestała istnieć w 1975 roku.

Istniała również sekcja bokserska, założona w 1928 roku. Największym sukcesem było zdobycie dwukrotnie tytułu mistrza Polski w 1936, 1937 przez Mieczysława Chrostka w kategorii piórkowej. Sekcja została zawieszona w 1937 roku, zaś próby jej reaktywacji w latach pięćdziesiątych spełzły na niczym.

Ponadto, z innych sekcji sportowy istniały również w przeszłości takie jak: kolarska (lata 1928-lata pięćdziesiąte), szermierki (istniała w latach trzydziestych i czterdziestych), brydżowa, pływacka (lata trzydzieste, oraz lata 1950 – 1959), podnoszenia ciężarów (lata 1951 – 1960) oraz kajakowa (lata 1931 – 1937). Nie przetrwały one do dnia dzisiejszego. Najbardziej znanym sportowcem z tych sekcji jest sztangista Czesław Białas, który w 1959 roku zdobył brązowy medal mistrzostw świata (kategoria 90 kg), oraz złoty w 1957 roku (kat. 90 kg) i dwa brązowe medale (1955, 1959 w kategoriach 82,5 kg oraz 90 kg) na mistrzostwach Europy.

Z drużynowych sekcji największe triumfy święciła koszykówka. Została ona utworzona w 1929 roku. W międzywojniu Wawel brał udział w mistrzostwach Krakowa. Po drugiej wojnie światowej, pod koniec lat czterdziestych sekcja została reaktywowana. Największe sukcesy święciły koszykarki, które oprócz mistrzostwa Polski zdobytego w 1959 roku, czterokrotnie zdobyły wicemistrzostwo kraju (1958, 1960, 1961, 1962), oraz brązowy medal (1955, 1957, 1963). Sekcja przestała istnieć w 1964 roku. Oprócz koszykarskiej i piłkarskiej istniały również inne sekcje drużynowe, tj. hokejowa (lata trzydzieste i pięćdziesiąte) oraz piłki ręcznej (lata 1928-1939, 1951-1954, 1964-1978), niemniej w obydwu przypadkach zawodnicy Wawelu nie odnosili już tak spektakularnych sukcesów.

Obecnie obok piłki nożnej, działają sekcje: lekkoatletyczna, piłki siatkowej, orientacji sportowej, tenisa, spadochronowa oraz strzelecka.

Stadion

Pierwszy stadion Wawelu znajdował się w okolicach tzw. Małych Błoń, na tyłach ulicy Piastowskiej pomiędzy rzeką Rudawą a ulicą Buszka. W okresie międzywojennym siedziba klubu mieściła się na ulicy Piłsudskiego 6. Po drugiej wojnie światowej korzystano z obiektów Łobzowianki, zaś lekkoatleci z obiektu przy ul. Alei 3 Maja. Kolejny stadion powstał w latach 1951-1953 (istnieje on do dziś), z inicjatywy prezesa klubu gen. dyw. Bolesława Kieniewicza. Obiekt znajduje się na ulicy Podchorążych 3, w pobliżu Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Wybudowano wówczas również drewnianą trybunę, która miała pomieścić ponad 5 tysięcy widzów. W latach siedemdziesiątych obok stadionu powstała również hala sportowa, wielokrotnie później modernizowana. Ostatni remont miał miejsce w latach 2015-2018. W skład hali wchodzi: bieżnia, urządzenia lekkoatletyczne, hala sportowa, korty tenisowe, siłownie, strzelnica oraz gabinet odnowy biologicznej. Ponadto istniała również druga hala na ulicy Zwierzynieckiej 24. Powstała ona na początku lat sześćdziesiątych, która także była wielokrotnie modernizowana. Została ona jednak zlikwidowana na początku XXI wieku, z powodu złego stanu technicznego.

Obecnie stadion Wawelu jest w niezbyt dobrym stanie. Stadion posiadał do niedawna drewnianą trybunę, która była od dłuższego czasu w złym stanie i wyłączona z użytku, została ona ostatecznie wyburzona na początku 2021 roku. Planowane jest postawienie w jej miejscu nowej. Po przeciwnej stronie boiska znajduje się betonowa trybuna z krzesełkami. Stadion może pomieścić około 1 tysiąca widzów i nie posiada oświetlenia. Siedziba klubu obecnie mieści się na ulicy Bronowickiej 5.

Kibice

Ruch kibicowski Wawelu jest bardzo słabo rozwinięty. Niemniej na stadionie Wawelu także miał miejsce zorganizowany młyn, który liczył około 50-60 osób. Grupa ultrasów nazywa siebie Ultras Zieloni. Aktualnie najlepsze relacje kibiców Wawelu łączą z Olympiakosem Tarnogród. W przeszłości dobre relacje Krakowian łączyły z kibicami takich drużyn jak: Warszawianka Warszawa, Orlęta Radzyń Podlaski oraz Hetman Białystok. Prywatne kontakty podtrzymywane są kibicami Motoru Lubin oraz Warty Poznań. W przeszłości istniała również grupa chuligańska o nazwie „Ludzie z Wawelu”, obecnie zawieszona.

Obecna sytuacja klubu

Obecnie zespół występuje w rozgrywkach klasy B (grupa III-Kraków). Wawel nadal pozostaje klubem cywilnym. Prezesem klubu jest obecnie Rajmund Ludwig, a wiceprezesem Paweł Wójcik. Klub znajduje się w trudnej sytuacji, poza tym piłka nożna nie jest traktowana piorytetowo. Wawel od 2010 roku gra na najniższych szczeblach rozgrywkowych (A i B klasa). Ostatni spadek Wawelu miał miejsce w 2019 roku, tj. do B-klasy. W przerwanym z powodu pandemii sezonie 2019/2020, piłkarze Wawelu zajęli ostatnie 13. miejsca i zdobyli zaledwie 3 punkty na 12 rozegranych spotkań. W obecnym sezonie również nie jest lepiej, gdyż klub zajmuje po 14 kolejkach (stan na dzień 18 maja 2021), dopiero przedostatnie 10 miejsce, uzyskując zaledwie 5 punktów. Ostatnie występy, w tym między innymi przegrany mecz 2:27 z rezerwami Wieczystej Kraków także chluby nie przynoszą. Widać więc, że nie ma perspektyw na to, aby Wawel w najbliższym czasie awansował chociażby do A klasy.

Podsumowanie

Reasumując, niewątpliwie Wawel Kraków jest klubem z interesującą przeszłością. Klub odnosił sukcesy w wielu dyscyplinach, szczególnie w lekkoatletyce, koszykówce, strzelectwie i gimnastyce. W przypadku piłki nożnej najlepszy okres miał miejsce na początku lat pięćdziesiątych, kiedy z dobrym skutkiem występował w I lidze zdobywając wicemistrzostwo, a także Puchar Ligi. Jednak decyzja MON-u, zawieszająca i wycofująca klub z I ligi po zdobytym wicemistrzostwie spowodowała, iż Wawel już nigdy nie powrócił na najwyższy szczebel rozgrywkowy. Po okresie względnej stabilizacji w latach 1955-1964, kiedy drużyna występowała w II lidze, nastąpił słabszy okres, w którym Wawel spadł do III i IV ligi. Nastąpił co prawda nieco lepszy okres, kiedy w latach 1996-1999 zespół awansował ponownie do II ligi, jednak to już był łabędzi śpiew. Po 1999 roku Wawel systematycznie spadał coraz niżej, aż do ligi okręgowej (2002), A-klasy (2010), oraz B-Klasy (2015 i 2019). Fakt, iż klub stał się cywilnym od 2002 roku, dodatkowo utrudniła sytuację. Na dzień dzisiejszy, Wawel jest jedną z najgorszych drużyn w B-klasie i tak jak wcześniej wspomniałem w artykule nie ma perspektyw, aby w tym zakresie nastąpiła zmiana na lepsze. Smutnym symbolem obecnego stanu klubu jest niszczejący stary stadion, pamiętający jeszcze lat pięćdziesiąte. A szkoda, gdyż Kraków, którego tradycje piłkarskie są ogromne, potrzebuje jak najwięcej solidnych drużyn.

Dodaj Komentarz

Wpisz komentarz!
podaj swoje imię