Urodził się 20 kwietnia 1910 r. we wsi Łychów w powiecie kraśnickim jako syn Franciszka i Stanisławy z d. Wójcik. Rodzice byli rolnikami i posiadali 6-cio hektarowe gospodarstwo w Łychowie.

Po ukończeniu szkoły podstawowej w Łychowie uczył się w Gimnazjum Koedukacyjnym Wydziału Powiatowego Sejmiku Janowskiego w Kraśniku. Od 13 września 1932 do 12 lipca 1933 r. przeszedł Kurs Podchorążych Rezerwy 30 Dywizji Piechoty w Kobryniu. Następnie ukończył Wyższą Szkołę Inżynierską im. Wawelberga w Warszawie. W latach 1935-1939 pracował w PKP i PZO w Warszawie. W tym czasie był aktywny w Związku Strzeleckim oraz przeszedł szkolenia lotnicze i spadochronowe w ramach Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwlotniczej.

Uczestniczył w walkach we wrześniu 1939 r. i dostał się do niewoli sowieckiej. Po ucieczce z niewoli powrócił do rodzinnego Łychowa. Związał się z podziemiem narodowym. W związku z licznymi napadami rabunkowymi, jakich dopuszczali się na tym terenie członkowie prosowieckiej Gwardii Ludowej, a także dokonywanymi przez nich zabójstwami mieszkańców powiatu kraśnickiego, Wacław Piotrowski zdecydował się wiosną 1943 r. na utworzenie oddziału zbrojnego, podporządkowanego Komendzie Okręgu Lubelskiego NSZ. Jego zadaniem była obrona ludności przed represjami okupanta niemieckiego, a także likwidowanie zagrożenia komunistycznego i pospolitych przestępców. Banda GL pod przywództwem Antoniego Palenia ps. „Jastrząb” w 1943 r. obrabowała i dokonała podpaleń w gospodarstwie ojca Wacława Piotrowskiego w Łychowie.

Oddział konspiracyjny Wojska Polskiego, pod dowództwem Wacława Piotrowskiego szybko rozrastał się i w kwietniu 1944 r. liczył ponad 120 żołnierzy. Jednostka przeprowadzała akcje zbrojne przeciwko Niemcom oraz oddziałom komunistycznym. Kapitan Wacław Piotrowski  współdziałał z szefem Akcji Specjalnej NSZ Okręgu Lubelskiego rtm. Leonardem Zub-Zdanowiczem ps. „Ząb”, a także dowódcami innych oddziałów partyzanckich z tego terenu: Wincentym Sową ps. „Vis”, Henrykiem Figuro-Podhorskim ps. „Step”, Janem Imbirowiczem ps. „Jacek”, Leonem Cybulskim ps. „Znicz” i Marianem Kaczmarskim ps. „Dymsza”. Jedną z pierwszych akcji była potyczka z Niemcami pod Batorzem. Jesienią 1943 r. wszedł w skład 1 Pułku Legii Nadwiślańskiej Ziemi Lubelskiej NSZ. W kwietniu 1944 r. kierował operacją przeciwko bandzie Armii Ludowej Feliksa Kozyry ps. „Błyskawica” we wsi Trzydnik Duży. W wyniku działań zbrojnych zlikwidowano dowódcę bandy AL. Dnia 21 kwietnia 1944 r. W. Piotrowski dowodził oddziałem NSZ w bitwie z komunistyczną AL pod Marynopolem. W kwietniu stoczył też walkę z oddziałem SS pod wsią Baraki Stare oraz pod Bychawą.

Oto jak opisał oddział „Cichego” żołnierz AK oddelegowany do oddziału NSZ w celu przeszkolenia:

„W jednym z tych oddziałów – w oddziale kpt. „Cichego” miałem – jak dalej napiszę – przyjemność przez kilka miesięcy przebywać. Przyjemność? – rzecz względna. Tyle tylko, że poczucie bezpieczeństwa w gromadzie w miarę dobrze uzbrojonych ludzi, w gromadzie dowodzonej przez doświadczonych oficerów, było bez wątpienia nieporównywalne z ciągłym zagrożeniem, jakie istniało w warunkach ukrywania się w Radomyślu.”

 

Oddział Wacława Piotrowskiego w lecie 1944 r. pozostał na Lubelszczyźnie i wraz z oddziałem Leona Cybulskiego walczył nadal z okupantem niemieckim. Oba oddziały wzięły udział w akcji „Burza” oraz podjęły próbę pójścia z odsieczą Warszawie. Częściowo zdemobilizowany oddział W. Piotrowskiego walczył z okupantem komunistycznym przynajmniej do lata 1945 r. W początkach sierpnia 1946 r. Wacław Piotrowski nielegalnie przekroczył granicę Polski w Tatrach, przedostając się do Europy Zachodniej, a następnie do Kanady. Tam osiedlił się w miejscowości Kitchener koło Ontario. Kapitan Wacław Piotrowski zmarł 16 kwietnia 1982 r. w Kitchener w Kanadzie, i tam został pochowany. Rodziny nie założył.

Bibliografia:

    1. J. Chodakiewicz, Narodowe Siły Zbrojne „Ząb” przeciw dwu wrogom, wyd. 2, Warszawa 1999.
    2. M. Zaborski, Okręg lubelski Narodowych Sił Zbrojnych 1942–1944, w: Narodowe Siły Zbrojne. Materiały z sesji naukowej poświęconej historii Narodowych Sił Zbrojnych, Warszawa, 25 października 1992 r., Warszawa 1994.
    3. B. Szucki ps. „Artur”, Narodowe Siły Zbrojne
  • Bolesław Chmielowiec, Wspomnienia straconych(?) dni


Kazimierz Wybranowski.

Związek Żołnierzy NSZ.

Dodaj Komentarz

Wpisz komentarz!
podaj swoje imię