Newsletter subscribe

Idea

Sylwia Piróg: “Podstawy narodowego poglądu na świat” Wojciecha Kwasieborskiego – wnioski i refleksje

Posted: 9 kwietnia 2019 o 12:14   /   by   /   comments (1)

Zmiany polityczne, gospodarcze czy obyczajowe mają swoje początki zawsze w duszy człowieka. Człowiek jest całością i zawsze należy odbierać go holistycznie. Dotyczy to każdej dziedziny, a więc polityka nie może być wyjątkiem.

Układając jakikolwiek program polityczny należy brać pod uwagę nie tylko potrzeby gospodarcze, ale także, a może przede wszystkim potrzeby duchowe jednostki. Polityk powinien być zatem nie tylko doskonałym zarządcą materialnymi zasobami narodowymi, ale również tymi duchowymi, obyczajowymi.

Człowiek wysoce rozwinięty duchowo stanowi część skarbca wartości nie tylko rodzaju ludzkiego, ale również narodu, z którego wyrasta. Jest “jednym z najdoskonalszych dowodów jego wielkości, bo wielkim niewątpliwie jest środowisko narodowe, bogatą jego treść kulturalna, skoro z jego łona wychodzą ludzie, wznoszący się na wyżyny moralnej doskonałości”. Takimi wybitnymi skarbami są przede wszystkim święci.

Kwasieborski podkreśla wzajemną zależność pomiędzy człowiekiem a narodem. Człowiek wyrasta z narodu, buduje w sobie cechy w oparciu o środowisko, w którym się wychowuje, “jednostka tworzy naród, naród wychowuje jednostkę”. Według autora naród to najdoskonalsza forma zbiorowości dla jednostki, podobnie jak rodzina dla dziecka. Autor poświęca ostatni rozdział tematyce szczęścia.

Nawiązuje do sienkiewiczowskiego porównania człowieka do pływaka na głębokiej wodzie – jedynie nieustanny wysiłek utrzymuje go na powierzchni, tylko ciągły trud daje satysfakcję. Im większa spójność wewnętrzna człowieka, tym większa łatwość w budowie silnego charakteru. Niezbędne siły życiowe usytuowane są właśnie we wnętrzu człowieka, nie zaś poza nim. Drogą do wewnętrznej jedności jest natomiast idea, która musi spełniać szereg określonych warunków. Powinna być ona silna, stanowić wartość samą
w sobie, a także opierać się na gruncie ideałów moralnych. Nie może zabraknąć jej urzeczywistniania się w codziennym życiu.

Wojciech Kwasieborski wysuwa ideę narodową jako tę, która spełnia wszystkie powyższe wymagania. Można to podsumować w ten sposób, że jedynie pełne oddanie się idei narodowej prowadzi człowieka nieustannie do szczęścia. Podporządkowanie się jej determinuje cel najwyższy, którym człowiek kieruje się w codziennym działaniu, pomimo trudności. Co przychodzi łatwo ma zazwyczaj znikomą wartość, a wysiłek w naszym życiu przynosi owoc obfity.

Comments (1)

write a comment

Comment
Name E-mail Website

  • 15 kwietnia 2019 o 15:27 pl80

    Tylko niech ten artykuł broń Panie Boże nie zastąpi przeczytania omawianej lektury (krótkiej bądź co bądź samej w sobie). Jej wartość jest niezwykła – czytelnik zapewne już zapoznany z literaturą Dmowskiego i Mosdorfa odkrywa (podobnie jak Dmowski w Japonii), że nacjonalizm to coś więcej, że istnieje przede wszystkim w sferze duchowej. KONIECZNIE PRZECZYTAĆ!

    Reply